Guillermo Rocafort is een Spaanse advocaat, econoom en geopolitiek commentator die bekendstaat om zijn analyses over Spaanse geopolitiek, internationale machtsverhoudingen en de historische relatie tussen Spanje en Noord-Afrika. In zijn werk behandelt hij vaak thema’s zoals multipolariteit, nationale soevereiniteit, de invloed van internationale machten en de strategische betekenis van de Middellandse Zee-regio. Tijdens de internationale conferentie over de Rif in Madrid gaf hij een uitgebreide analyse van de geopolitieke positie van de Rif, de historische banden tussen Spanje en het Rif-volk en de rol van Marokko binnen de huidige internationale machtsstructuren.
Tijdens zijn toespraak stelde Rocafort dat de situatie van het Rif-volk in Spanje grotendeels onbekend is gebleven, ondanks de historische banden die jarenlang tussen Spanje en de Rif hebben bestaan. Volgens hem wordt in Spanje veel gesproken over conflicten en tragedies in andere delen van de wereld, terwijl er nauwelijks aandacht bestaat voor de Rif of voor het Sahrawi-volk, dat eveneens historisch met Spanje verbonden is. Hij noemde dit een tegenstrijdigheid en benadrukte dat er nood is aan een pedagogische en mediatische inspanning om de Spaanse samenleving bewust te maken van deze geschiedenis.
Rocafort beschreef vervolgens de huidige geopolitieke situatie rond de Middellandse Zee. Volgens hem speelt Marokko een sleutelrol in de controle over de toegang tot de Middellandse Zee via de Straat van Gibraltar. Hij stelde dat de Verenigde Staten en Israël Marokko strategisch ondersteunen, onder meer met geavanceerde technologie en militaire samenwerking. Volgens hem verstoort dit het regionale machtsevenwicht en heeft dit ook directe gevolgen voor Spanje. Hij sprak over een vorm van “hybride oorlog”, waarbij criminaliteit, drugshandel en migratiedruk volgens hem worden gebruikt als instrumenten van destabilisatie.
Daartegenover plaatste hij het Rif-volk, dat hij omschreef als een natuurlijke bondgenoot van Spanje. Ondanks historische conflicten tussen Spanje en de Rif benadrukte hij dat beide volkeren een gedeelde geschiedenis en gemeenschappelijke belangen hebben. Volgens Rocafort zouden Spanje en de Rif in een toekomstige multipolaire wereldorde nauwer kunnen samenwerken. Hij stelde dat een autonome of onafhankelijke Rif-regio een belangrijke geopolitieke verandering zou betekenen in het westelijke Middellandse Zeegebied.
Ook de situatie van het Sahrawi-volk kwam uitgebreid aan bod. Rocafort verklaarde dat Spanje het Sahrawi-volk heeft verraden onder het politieke systeem dat ontstond na de Spaanse grondwet van 1978. Volgens hem betekende deze grondwet niet alleen het loslaten van de Spaanse Sahara, maar ook een bredere onderwerping van Spanje aan Amerikaanse belangen. Hij bekritiseerde zowel linkse als rechtse Spaanse regeringen en beschuldigde hen van hypocrisie tegenover de Sahara-kwestie en de relatie met Marokko.
Een belangrijk deel van zijn toespraak ging over de systematische verzwakking van het Rif-volk gedurende de afgelopen decennia. Volgens Rocafort was het doel van het beleid tegenover de Rif niet alleen politieke controle, maar ook het vernietigen van de sociale en culturele samenhang van de Rifijnen. Hij sprak over economische achterstelling, gebrek aan investeringen, massale emigratie en het opleggen van bestuurders die geen Rifijnen zijn. Dit alles beschouwde hij als een bewuste strategie om de Rif-identiteit te verzwakken.
Daarnaast herinnerde hij aan de repressie van 1958 en 1959 in de Rif, waarbij volgens hem duizenden Rifijnen omkwamen door bombardementen met napalm en witte fosfor, uitgevoerd met Franse vliegtuigen en onder leiding van Franse officieren. Hij benadrukte dat deze gebeurtenissen nauwelijks bekend zijn in Spanje en zelden aandacht krijgen in de media of het publieke debat.
Ook de Europese Unie kreeg kritiek van Rocafort. Volgens hem presenteert de EU zich als verdediger van mensenrechten, terwijl zij in werkelijkheid de kant van Marokko kiest. Hij verwees naar visserijovereenkomsten met Marokko in de wateren van de Westelijke Sahara en naar corruptieschandalen zoals “Moroccogate”, die volgens hem aantonen hoe groot de Marokkaanse invloed binnen Europese instellingen is geworden.
Verder sprak hij over andere voormalige Spaanse gebieden in Afrika, zoals Equatoriaal-Guinea en Sidi Ifni, die volgens hem eveneens door Spanje in de steek zijn gelaten. Hiermee wilde hij aantonen dat Spanje zijn historische verantwoordelijkheid tegenover verschillende Afrikaanse volkeren heeft opgegeven.
Tot slot stelde Rocafort dat zowel Spanje als de Rif vandaag geconfronteerd worden met vergelijkbare processen van sociale ontwrichting en identiteitsverlies. Hij wees erop dat veel jonge Spanjaarden hun land verlaten wegens gebrek aan toekomstperspectief en zag hierin parallellen met de situatie van de Rifijnen. Daarom riep hij op tot een nieuwe vorm van samenwerking tussen het Spaanse volk en het Rif-volk, gebaseerd op wederzijds respect, historische verbondenheid en een multipolaire visie op de toekomst.
Leave a Reply